Van samen op schok naar heuse JCI baby

Ik weet niet hoe het bij andere lokale afdelingen gesteld is, maar in mijn eigenste heimat JCI Lier mag het eigenlijk niet – of toch niet binnen de afdeling. Ik heb het over JCI-koppels, heuse stelletjes die elkaar dankzij JCI leren kennen en waarbij het net iets verder gaat dan enkel maar wat flirten na een AV of een wilde nacht op een congres.

Sinds ik lid werd van mijn lokale afdeling in 2009 heb ik binnen onze LOM twee echte koppels weten ontstaan, en nog talloze andere koppels waarbij minstens de helft van het duo ooit een Lierse pin opgespeld kreeg. Er wordt alles bij elkaar wat afgedated, samengewoond, getrouwd en zelfs voor nageslacht gezorgd. Zo wordt JCI letterlijk met de paplepel meegegeven aan de volgende generaties, die ooit het verhaal zullen horen van hoe hun ouders elkaar op een Vlaams Congres of tijdens een TIF-training ontmoetten.

En eigenlijk is dat zo gek nog niet als je er echt over nadenkt. Per onze statuten zijn we hoe dan ook allemaal tussen de 18 en 40 jaar oud, en gelukkig hebben we zowel frisse deernen als viriele heerschappen onder onze leden. We spenderen als actief lid talloze uren samen en doen dat intensief, eerder dan vrijblijvend vanop onze luie stoel. We komen op zeer geregelde tijdstippen samen en maken unieke dingen mee. Met duizenden gaan we elk jaar naar congressen op de meest exotische (en alles behalve exotische) locaties. In elke afdeling komen we samen in commissies en delen we de ups en downs die daarmee gepaard gaan. Geen wonder dat er daar op dagelijkse basis vriendschappen, alsook liefdesrelaties voor het leven ontstaan.

Ik ben zelf getrouwd toen ik amper enkele weken 20 jaar oud was en op het moment dat ik lid werd van JCI leefde ik al 7 jaar samen met Kirsten; maar ik kan me best inbeelden dat JCI een heuse kweekvijver vormt voor sterke relaties. Elk jaar zie ik nieuwe JCI-paren ontstaan, samen een leven opbouwen en zelfs kinderen opvoeden. Als ze dat allemaal doen met dezelfde passie en achterliggende ideologie die ze in onze organisatie tonen, dan kunnen dat volgens mij alleen maar koppels zijn die tot het einde der tijden verbonden blijven (en hopelijk hun nageslacht een duwtje in de richting van JCI geven eens ze meerderjarig worden).

Dus, liefste vrienden, laat u maar eens helemaal gaan. Knipoog maar eens extra naar dat knappe lid uit uw district. Pleeg maar een extra paringsdansje op het volgende gala in uw buurt. Blijf maar wat plakken na de AV met die persoon waarvan uw hartslag net iets hoger gaat dan normaal. Als u single bent of daartoe de nodige toestemming gekregen heeft van uw wederhelft, welteverstaan.